Joanna Newsom, "Leaving The City" -- Track Review

Joanna Newsom, "Leaving The City"
Divers
Chamber Folk, Progressive Folk
Release: 23/10/2015




Er klettert regen tegen de ruit. Ergens daar buiten brandt een eenzame lantaarn in een geel-oranje aureool. In elke druppel zit een toon verstopt, en al die druppels vallen in het ritme van de overvloed, maar je hoort enkel wat tegen het glas slaat. In die tonen hoor je een zweem van weemoed, van triestheid, maar ook van hoop en kracht.

Toen de cocon uiteindelijk van rond mijn hoofd verdween, moest ik deze nieuwe track van Joanna Newsom nog eens opnieuw beluisteren. "Leaving The City" is de naam van het nummer, en wat een nummer is me dat, zeg.

Newsom brengt op 23 oktober een nieuw album uit, Divers, vijf jaar na het geweldige Have One On Me (2010). Als ze nog meer gevoel in een nummer stak, ontplofte elke speaker die het probeerde af te spelen, denk ik. De karakteristieke harp is nog steeds aanwezig op deze single, een waar weefgetouw van complexiteit. Samen met Newsoms stem geeft het een briljant resultaat. Haar vocale prestatie is weer scherp en precies, maar ook lichtjes gerond met een beetje meer ruwheid. Wat een prachtnummer. Dit is Muziek, met een hoofdletter.

Het lied begint met een mooie heen-en-weer vloeiende melodie gespeeld op de befaamde harp. Deze melodie wordt geëchood in de zang, en van daaruit bouwt Joanna Newsom een tapijt van kleuren uit. De vocale melodie wordt gebracht met een lichte variatie in toon en tempo. Dat creëert een verrassend en fris geluid waarvan je denkt, "Waar heeft dit al die tijd gezeten in mijn leven?". Het is een geluid dat aan de toon van Ys (2006) herinnert—het heeft iets integers dat ik nog niet vaak gehoord heb. Een erg klein geluid, al bij al: gezelligheid en geborgenheid komen er uit voort zoals je dat bij Chamber muziek verwacht, maar dan geconstrueerd met een buitengewone instrumentatie en met topprestaties.

"Leaving The City" bouwt langzaam hoger en hoger op, tot uiteindelijk een elektrische gitaar mee de lead-melodie speelt. Dit was een aangename verrassing bij de eerste luisterbeurt, en na meermaals opnieuw te luisteren kan ik gerust zeggen dat het een feilloze toevoeging is aan de muziek die Newsom tot nu de wereld heeft ingestuurd. Het klinkt bijzonder modern, maar het heeft een oude ziel. Naar het einde toe, komen er zelfs drums aanzetten, wat nog meer verrast. Ze ondersteunen zonder af te leiden, en ze zorgen voor een bijzonder 'Indie' gevoel.

Thematisch is dit eveneens een topper. Diepzinnige lyrics die voor meerdere interpretaties open staan, zodat je keer op keer weer volop kan genieten van een lied dat andere Folk muziek naar mijn mening gewoon omver blaast, hoewel Timbre recent heel dicht bij de top kwam met hun album Sun & Moon.

Wat een nummer. Diepe waters onder een klein oppervlak. Een echte aanrader!

Deerhunter, "Breaker" -- Track Review

Deerhunter, "Breaker"
Fading Frontier
Indie Rock, Neo-Psychedelia

Op 16 oktober verwelkomt de wereld een nieuw Deerhunter album dat als doopnaam Fading Frontier meegekregen heeft. Die aankondiging kwam er een tijd geleden samen met een single genaamd “Snakeskin”, een stuk Indie Rock met wat Funk erbij gesmeten. Het nummer klonk als een Deerhunter lied met alle kenmerken die normaal van dienst zijn, zoals Bradford Cox’ herkenbare stemgeluid en geweldige meeslepende gitaar melodieën verstopt onder een hoop reverb, maar dan in een frisser jasje gestopt dat meer dan ooit tevoren als Psychedelic Pop klinkt.

En nu is er een tweede single, met bijhorende muziekvideo, genaamd “Breaker”. Voor het eerst zingen zowel Cox als Lockett Pundt, in een (approximatie van een) duet. De track klinkt dromerig, met zwevende boventonen die de gitaarpartijen goed complimenteren. De drums en bas leveren sterk werk: vooral de bas heeft hier een goed geluid—iets tussen vol en dof, maar niet vlak. Af en toe hoor je in de hogere registers een paar noten vallen als sneeuwvlokjes. Het klinkt goed en héél fris. Het refrein boort zich langzaam in je geheugen binnen, en het zal daar waarschijnlijk nog een lange tijd genest zijn. Dat geluid, en de open melodieën zorgen ervoor dat dit nummer gaat schitteren. Op dat vlak klinkt dit nummer meer in de stijl van wat een band als Wild Nothing bij elkaar zou schrijven.

Het is opvallend hoe sterk het Pop geluid bij dit nummer naar boven komt, net als bij “Snakeskin”. Het klinkt als een zorgeloos en blij lied met een doordrijvend ritme. Een stijlverandering, dus, tegenover het geweldige Halcyon Digest (2010) en Monomania (2013). De lyrics geven echter een ander verhaal. Cox heeft duidelijk zijn perceptie van de werkelijkheid aangepast nadat hij kortgeleden een bijna-doodservaring meemaakte. Het feit dat hij het overleefd heeft, vormt de kern van de boodschap in deze single, en naar alle waarschijnlijkheid ook van het nieuwe album.

Vooral het eind van het lied is opmerkelijk: “And when I die / There will be nothing to say/ Except I tried/ Not to waste another day / Trying to stem the tide.” Een knik naar de finaliteit van het bestaan, maar eveneens naar de hernieuwde energie van een ‘gewonnen’ leven. En op die manier eindigt het nummer even abrupt als het begint. Het nummer lijkt daardoor een capsule te zijn, een instant pil die tweeledig werkt. De muziek is immers toegankelijker dan ooit, maar de boodschap is des te diepzinniger. Het is de moeite waard de melodie van dit lied te combineren met de contrasterende betekenis ervan, geloof me.

De nieuwe single is dus veelbelovend. Het toont Deerhunter op een manier die voor velen misschien een afknapper kan zijn, maar voor mij de meerwaarde van de muzikaliteit van Cox naar boven haalt. Benieuwd wat het nieuwe album brengt. Fading Frontier komt uit bij 4AD op 16 oktober.